UPC

Ik krijg een herinnerings-sms van UPC. Achterstallige rekening waar ik me niets van herinner, maar dat zegt niets. Ik bel maar eens.
Grote verwarring. Aan het einde van het gesprek blijkt dat ik al bijna 3 jaar een automatische afschrijving heb, maar dat ik ook facturen ontvang gepaard gaand met dreig-sms'jes, dus betaal ik al maanden dubbel.

Afgezien van mijn chaotische administratie, vind ik het verontrustend dat UPC daar zelf niets van zegt. De vrouw heeft net een training gehad. Ze begrijpt mij heel goed. Ze begrijpt me zelfs helemaal. (Commando meepraten met de klant tot die plat ligt en dan weer rustig opbouwen in de gewenste eigen richting).
Ze gaat het tot op de bodem uitzoeken. Aan het einde van het gesprek vat ze alles overzichtelijk samen, zodat ons gesprek 2x langer duurt dan nodig. Ik weet nog precies wat er gezegd is, ik heb opgelet, sterker nog, ik kan het me ook nog herinneren. Heel gek.

Drie dagen later. Zelfde vrouw. Ze is er helemaal uit. Ik ben verhuisd. Daarom moet ik naar het gemeentehuis om een uittreksel te halen, want ik ben misschien niet degene die ik voorgeef te zijn.

... acht, negen, tien. 

'Ik woon al 15 jaar op hetzelfde adres, mijn telefoonnummer is hetzelfde, mijn rekeningnummer is hetzelfde, alles is het zelfde behalve de toevoeging K aan mijn huisnummer. Dat was vroeger t/o 33 omdat ik op een woonboot woon. De gemeente heeft die nummering veranderd. Dus het lijkt mij niet nodig dat ik nu tijd ga verspillen met het halen van zo'n uittreksel.'

Dat begreep de mevrouw weer helemaal. Maar ik moest het toch echt doen, anders kon de 600 euro niet worden teruggestort.
Ik meldde dat ik rente wilde.
Dat begreep de mevrouw dan weer helemaal niet. Maar ze ging wel even het gesprek voor mij samenvatten.

Prima vraag

Een publicerende thrillervriendin belt me op.

'Als jij als Nederlandse regering ontdekt dat Manhattan van jou is, wat zou jij dan doen?'

Dat zijn goede vragen om een dag mee te beginnen.

'Onmiddellijk exploiteren, sue'en, en alle gederfde inkomsten terugvorderen vanaf 17e eeuw. Om ze gek te maken een Amerikaanse topadvocaat nemen en wachten op de val van het land.'

Ze is onder de indruk.
'Dat is een hele goede.'

Wist ik overal maar zo'n adequaat antwoord op te geven. Of worden mij gewoon consequent de verkeerde vragen gesteld?

Zomergast

A vindt dat Jelle een jankhoofd heeft. En nu dat eenmaal gezegd is, kan ik het niet anders meer zien. Afgezien daarvan wil het maar niet vlotten met Jelle. Hij interrumpeert waar hij had moeten zwijgen, blijft stil waar er niets te halen valt. Onderkoelde humor ontgaat hem totaal.

Gisteren zetten we Zomergasten te laat aan. Ik kende Paulien Cornelisse niet, maar die paniekerige blik beviel me wel. Ook haar natuurlijke, niet-sterachtige houding vond ik een prettige verademing.

De vragen van Jelle waren opmerkelijk. Of Paulien in haar eentje hardop lachte bij het zien van een grappig programma?
Paulien, schrikachtig: 'Ja. Is dat gek? Jij niet?
Nee, dat deed hij niet. Zich zo laten gaan.
In Pauliens blik stond te lezen dat ze er weer een probleem bij had. En ze heeft er al zo veel. Dat blijken overigens geen echte problemen te zijn, tenminste als het aantal mensen dat er ook last van heeft een maatstaf is.

Vanaf acht uur had ze er dankzij Jelle waarschijnlijk diverse vraagstukken bijgekregen. Hij zou zelf ook eindelijk eens een aantal problemen moeten krijgen, maar helaas ging dat helemaal langs hem heen. Aan Paulien lag het niet. Een van de betere vond ik wel:

'O, je hebt zelf wat research gedaan, wat leuk!'

Vandalisme

Op de kade heb ik rond een boom een 'tuintje' gemaakt. Het was een lelijke kale hondenpoepplek en nu is het een vrolijke bedoeling met gekleurde bloemen. Het tuintje is omheind door gaas. Diverse auto's reden het gaas plat dus zette ik er wat grotere planten in een pot op de hoek binnen het gaas zodat het goed zichtbaar was. De ruimte om de auto's te parkeren is overigens ruim genoeg. Ook deze plastic pot vond ik gespleten terug.

Bij de eerste keer platrijden dacht ik wat een hufterigheid. En was ik van slag. Bij de tweede keer ook. Na de vierde keer dacht ik, misschien zien ze het niet bij het achteruitrijden. En zette een aardenwerk plantenbak op de hoek. Vanmorgen bij thuiskomst was ook die kappotgereden. Alles plat. Bloemen, gaas en plantenbak.
Wat hufterigheid al niet met je stemming kan doen.

Iets roze

Mijn nichtje van zeven is verslaafd geraakt aan een nieuw spelletje. Om de beurt moeten we een dier in ons hoofd nemen en de ander moet raden welke dat is. Ik heb er een in mijn hoofd.
'Kan het vliegen?'
'Ja.'
'Is 't roze?'
'Ja.'
'Maar het is geen flamingo.'
'Waarom niet?'
'Een flamingo kan helemaal niet vliegen!
'Echt wel', zeg ik.

Ze heeft een kwartier lang geschaterd.
'Iets rozes dat vliegt!'

Dat ik daar zelf niet opkwam.

Spiegeltje spiegeltje

Ik beken. Ik heb een code geïnstalleerd om te zien of de schrijverij ook lezers oplevert. Om 'eerlijk' te blijven dacht ik: ik maak em zichtbaar. Maar ik deed dat in een veel te opvallende kleur, die ook helemaal niet matcht met de zorgvuldig uitgekozen blogsfeer. En dat irriteert een perfectioniste natuurlijk mateloos. Maar na twee glazen wijn (tweede bekentenis, het is 2 uur in de middag) kan ik de settings niet terugvinden om dat te veranderen.

Aan de andere kant heb ik mijn ijdelheid kunnen bedwingen (er zijn blijkbaar twee stromingen actief). Ik kon namelijk het aantal bezoekers al meteen op enkele duizenden zetten. Ik heb dat niet gedaan.
Respect!

En waarom ik nu bang ben dat niemand mijn blog meer zal volgen omdat er een anonieme teller is geïnstalleerd is een hele goede vraag waar ik niet zo snel uitkom.

Onderweg

We zitten langs de snelweg koffie te drinken om de rest van de reistijd goed aan te kunnen. Naast de tafeltjes staat een glijbaan. Dat is niet bevorderlijk voor het bijkomen.
Een jongetje staat te rammen op de plastic afscheiding, terwijl een ander gillend en schreeuwend het trapje op en af rent en dan krijsend van de glijbaan dendert. Dit allemaal in kippenvel genererend Duits.
De Muti bekijkt haar jongens met vertederende glimlach. Mijn venijnige blikken doen haar nichts.
'Toll, mein liebchen!' roept ze de ergste van de twee toe.

A heeft vind ik altijd goede ideeën. Hij stelt nu een shredder aan het uiteinde van de glijbaan voor. Goed dicht zodat we geen last hebben van het gespetter.
Ik vraag onmiddellijk patent aan. Toll.