Amore

De Amerikaan, de Italiaan en ik deelden een kamer. Het is min of meer zo dat als de Amerikaan zijn ogen opendoet hij de wereld vrolijk tegemoet treedt. We lagen nog in bed, maar de Italiaan had zijn spullen al gepakt en wilde dat wij ook zouden opschieten.

Tot nu toe was ik hun woordenboek, de Italiaan spreekt geen woord Engels maar verstaat wel wat Spaans. D begon zijn rede. Hij wilde op deze vroege, zonnige ochtend vertellen dat hij van de Italiaan hield. Hij deed dat uitgebreid en overtuigend.

Deze keer had de Italiaan geen woordenboek nodig. Hij begon driftig te praten, snel ook, het duurde even voor hij zijn punt had gemaakt.
No amore! Solo amigos! 

Toen verdween hij. 

De Amerikaan en ik liepen die dag alleen.

Vandaag: 11.9 km. Villafranca

Nog: 526,9 te gaan. 

De volgende dag

In de herberg van Navarette was een Amerikaanse die niet heel toeschietelijk was. D is nogal uitbundig, dat is eufemistisch geformuleerd, en dat botste met haar levensinstelling. Ze verdween heel snel na het eten, wat D speciaal voor haar had klaargemaakt. Ze kon nauwelijks lopen, zat onder de blaren. Voelde zich rot, etc. Het was lastig om haar erbij te betrekken. Ze ging naar bed. Wij dronken door tot laat.

De volgende ochtend gingen de Italiaan, de Amerikaan en ik op pad. Soms met z'n drieën, soms alleen. Pauzes samen. Een hele prettige manier om te wandelen.

Ik haalde de Amerikaanse in. Ze hield me tegen om te vertellen dat ze ons gesprek had gehoord over de kanker en dat ze de avond ervoor niet had willen vertellen dat zij aan een aantal dingen leed, maar dat ik een inspiratie voor haar was. Ze huilde. En wenste me alle goeds.

Vandaag: 22,1 Belorado 
Nog 538,8 te gaan. 

Aankomst

Na het oplopen met Kees Prins kwam ik in een kleine herberg terecht, gerund door een Fransman die Spaans en Frans en Duits en Engels door elkaar sprak. Ik werd uitgenodigd door een Amerikaan, D, om aan te schuiven. Een onvoorstelbare luxe na al die kilometers.

De Italiaan was er ook. De Tjech en zijn dochter zaten in een andere herberg. Er was een Amerikaanse met onvoorstelbaar paarse blaren, die hinkelde en het leven op dat moment niet heel bijzonder prettig vond. Daar was geen wijn tegen opgewassen.

Voordat we gingen eten moesten we van de herbergier zingen, een speciaal Caminolied. Hij ging aan het hoofd van de tafel staan en zong. Wij vonden dat hij dat uitstekend deed, en lieten hem. Dat was niet de bedoeling. Dus deden we mee. Uitbundig.

Vandaag: 21 km. Santa Domingo de la Calzada (parador)
Nog 560,9 te gaan.

Even door

Natuurlijk was het zo dat ik de afstand veel te optimistisch ingeschat had, vooral omdat ik pas om drie uur vertrokken was en niet wilde pauzeren om niet in de schemer terecht te komen.

Maar precies op het moment dat ik dacht, nu wil ik er echt wel zijn, tikte een Spanjaard in joggingkleren me op de schouder en begon te ratelen. Het was alsof Kees Prins naast me liep. Met zwart gemaakte tanden. Hij liep als een eend. De weg was niet smal, maar hij bleef zo dicht bij me dat we om de paar meter tegen elkaars schouder bonkten.

Hij vertelde over de geschiedenis van de regio, de wijn, Najera en dan ook nog over de dingen die ik niet kon verstaan. Hij haalde me net even over het dode punt heen. Opeens stelde hij zich voor en rende toen weer door.
Een totaal onwerkelijk absurde scene.

Vandaag 17,9 km. Najera
Nog 581,9 te gaan.

Adios

Gisteravond zaten we in een prachtig oud gebouw, het leek een klooster. Een Hongaar van 73 met zijn dochter, die ik vanaf de eerste avond trof, een Italiaan waarmee ik ook al drie nachten een slaapzaal deelde en een Spanjaard.

We hadden het rijk alleen, want degene die ons opendeed wist niet hoe snel ze weer weg moest komen. De wind gierde om het gebouw, de ramen sprongen spontaan open, maar het was er geweldig. We hadden een gigantische keuken met lange tafels, een open haard (zonder hout, maar ala) en volledig ingerichte keuken. De Italiaan maakte carbonara.
We dronken de wind weg.

Vandaag heb ik min of meer een rustdag en dat valt niet mee. Omdat ik zin heb om door te lopen, maar vooral omdat ik nu de groep kwijt ben. Dat is dan het eerste nadeel: afscheid nemen van mensen waarvan je geen afscheid wilt nemen. Ik weet wel dat er nieuwe komen, maar toch. 

Vandaag: 9,4 km. Logrono. 

Nog: 612,6 te gaan. 

Ik kon de verleiding toch niet weerstaan. Om 15.00 uur mijn dagelijkse leven ingepakt en verder gelopen.

Nog eens 12,8. Navarrete.
Nog 599,8 te gaan.
En er was feest.

De ene Camino is de andere niet

Een Iraanse die al langer onderweg is dan ik, vertelt me hoe de Camino werkt.
'Every day you'll ask yourself why you do this, and promise yourself you will never do it again. And then the next morning you wake up and go for it, again!'

Mijn ervaring is totaal anders, misschien komt het nog, al hoop ik van niet, want ik heb totaal geen sportsgeest, Ik moet er niet aan denken dat elke dag een overwinning is. Om iedere keer weer jezelf te moeten motiveren.

En op het gevaar af een blije eikel te zijn: ik geniet van alles. Het vroege opstaan, het op mijn rug slingeren van mijn rugzak waar alles in zit wat ik nodig heb, het niet weten waar ik terecht zal komen, de praatjes onderweg in de gehuchten, het desolate landschap, de stilte, de voldoening aan het einde van de wandeling, de ontmoetingen, het door elkaar spreken van vier talen, het weerzien van de andere pelgrims, het gemak waarmee mensen hier delen en voor elkaar zorgen. Alles.
Maar momenteel heb ik geen blaren.

Vandaag: 18,5 (volgens mijn eigen stappenteller 20,3 km. en die geloof ik). Viana. 
Nog: 622 te gaan. Het is al bijna tijd voor een feestje. 

Buen Camino

Het is hier de gewoonte om mensen die naar Santiago lopen 'Buen Camino' te wensen. Ik word er elke keer door geraakt. Soms wordt het zo intens gezegd dat ik er tranen van in mijn ogen krijg.

De allereerste keer was het sterkste. Het voelde net alsof de onbekende mij een prettig leven wenste en dat hij er stilletjes op zou toezien of dat ook gaat gebeuren.