Dansen

Bij buikdansen deed een meisje van acht mee. Ze had een schitterende jurk aan, met ik weet niet hoeveel glimmertjes. De lerares, een Tunesische schone, greep haar hand en plaatste het meisje helemaal vooraan.

Het was prachtig. Dat hele kleine blonde meisje naast de donkere buikdanseres. Ze danste zonder op ons te letten, ging totaal op in het geheel, ze zwaaide te erg met haar armen, ze kruiste haar handen verkeerd, ze draaide haar heupen naar links in plaats van rechts en danste, danste maar door. 

Het was een schitterend gezicht. En dan bestaat er ook eigenlijk helemaal niet zoiets als fout of verkeerd. 

Sneeuw

Ergens als allereerste lopen. Dat geeft toch een almachtig gevoel.
Ik had bij het eindpunt bijna een vlag geplant.

Goede richting

Tijdens het weekend reed ik een deel van de kinderen en hun buddy's naar het strand. Op de terugweg verloor ik de bus voor mij bij een stoplicht uit het zicht en raakte onmiddellijk de weg kwijt.
Niemand wist het adres. Niemand had opgelet.

Maar het meisje dat bij mij voorin zat dacht de weg te weten. Dus reed ik in de richting die zij aangaf.
'Juf Caroline, wat bent u lief!'
Dat is natuurlijk altijd prettig om te horen, maar ik vroeg me wel af waarom dat opeens zo was.
'Andere volwassenen zouden nooit luisteren naar wat een kind zegt, en u doet dat wel.'

Zondag

Rol

Negen kinderen (9-13 jaar) van Studio 52 gaan in een weekend een toneelstuk schrijven. De kinderen zijn gekoppeld aan buddy's die het geheel hier en daar in goede banen leiden.

Het is prachtig wat ze binnen de kortste tijd allemaal verzinnen. Vergrotinators (een apparaat dat dingen vergroot, natuurlijk), prikkeldraad dat prik-schrikdraad wil worden, een paard waarvan de benen een eigen leven gaan leiden, een aap die geen proefkonijn meer wil zijn.

Maar het hoogtepunt was wel het op zondag voorlezen van het toneelstuk van mijn pupil waarbij ik heel naturel een prullenbak met smetvrees speelde. 

Eerste hulp

Bij meningsverschillen.

Bedenk alleen maar het ondenkbare: dat de ander werkelijk, net als jij, vindt dat de wc-rol op die enige juiste, correcte, logische, natuurlijke manier (van bovenaf, natuurlijk) in de houder gestopt moet worden.

Dan is alles oplosbaar. 

Goede reis

Afgelopen zaterdag raakte ik in de trein van 4.45 verzeild tussen het uitgaanspubliek dat de eerste trein naar huis nam. Dat was geen pretje.

De vrouw tegenover me had de hik en dat duurde maar voort. Ze meldde haar vriend dat ze er niets aan kon doen. Hij geloofde haar. Ze hikte er lustig op los.
Toen wilde ze het toch wel even over kotsen hebben.
Dat is niet mijn favoriete onderwerp. Vooral niet omdat ik dacht dat ze anderen misschien op een idee zou brengen.

Aan de andere kant van het gangpad hing een meisje over het tafeltje volkomen lam te zijn, haar vriendin er tegenover was in een niet veel betere staat. Er schoven nog twee meisjes aan. Ook zeker laveloos, maar blijkbaar iets minder, want het nieuwe meisje wilde van de hanger weten of het wel goed met haar ging. Die tilde haar hoofd een klein beetje op, keek opzij zodat ze onwaarschijnlijk scheel keek, en zei 'Ja, hoor,' en viel weer voorover.

Toen ging de meiden het hebben over hun avonturen in de disco. De sociale trok haar jas uit en daar kwam een niemandalletje onder vandaan met mooi zicht op een nietserig behaatje.
Ik zat net lekker in het verhaal van een gozer die geen bier meer wilde halen, toen ik helaas uit moest stappen. Geen van de vrouwen was over haar nek gegaan.
Het was een goede reis.