Alcoholisch Bergen

Vriendin A vertelt dat ze in het ziekenhuis haar inname te groot vonden.
Dat vind ik op zich al grappig. Je komt voor je buik en ze beginnen je streng toe te spreken over alcohol en dan hebben ze het niet over glazen maar over inname.
'Hoeveel drink je dan,' wil ik weten, en verwacht hele flessen. 
'Vier per dag.'
'Is dat alles? Dat vinden ze een grote inname?'
'Twee bij de lunch en twee 's avonds, dan ben je er al.'
'Je bent er inderdaad zo doorheen.' 
'En dan al die alcoholisten hier in Bergen. Ik dacht waar heb je het over?!'

Werk

Vriend op mijn voicemail. Hij weet dat ik aan het werk ben (omroep MAX). Dat is hij niet gewend.

'Ligthart, ik vroeg me af of jij weer bij de bejaardensoos zat. Anders konden we even koffie drinken. Maar je zal je wel weer aan het uitsloven zijn bij die bejaardenclub van je.'

Behandeling

De fysiotherapeut drukt keihard met zijn onderarm op mijn been en maakt zagende bewegingen. Hoe meer pijn ik heb, hoe beter het is. Dan is zo'n half uur best lang.
Als ik van de tafel kom, bedank ik hem.
Hij grinnikt. 'Dat vind ik zo mooi, dat ik mensen pijn doe en ze me na afloop nog bedanken ook.'

Sprinter II Dat kan geen toeval zijn

En vandaag, alsof de duvel er mee speelt, beland ik naast een man, benen lekker ontspannen gespreid, rugzak tussen zijn voeten, die geen millimeter opschuift als ik naast hem plof. Hij is dik ook nog. 
Ik probeer te lezen, maar het lukt me niet.

Ik moet nu echt eens esoterisch gaan denken. Het wordt tijd om eens flink wat ruimte in te gaan nemen. Op het moment dat ik het denk, pakt de man zijn rugzak, zet hem op zijn schoot, sluit zijn benen en krijg ik alle ruimte.

Sprinter

Ik kom er als laatste bij. De drie andere plaatsen zijn bezet. Ik wurm me ertussen, de man tegenover mij doet niet wat hij geacht wordt te doen: rechtop gaan zitten, en zijn benen sluiten, zodat ik niet gedwongen wordt met samengeknepen knieën te dicht in de buurt van zijn kruis, tussen zijn gespreide benen plaats te nemen. 

Hij kijkt me even over zijn leesbril aan. Dan leest hij weer door.
Het is niet iets waarvan ik denk dat het een lekkere manier is om de dag mee te beginnen. Laat staan de week.

Zondag

Arbeid adelt

Mijn tijd wordt opeens samengeperst. Dat is een jaar lang niet het geval geweest. Ik ben er nog niet over uit of dat nou prettig is of onoverkomelijk. Ik ben plotseling super efficiënt. Werk in mijn vrije tijd lijsten in één ochtend af, die ik normaal gesproken wat verspreid over de dagen bij elkaar sprokkelde en uit de losse pols doorstreepte.

Maar plotseling heb ik ook geen tijd meer voor ik-weet-niet-wat voor onzin. En die onzin vind ik toch wel belangrijk. Welkom in de wereld, zegt W heel droogjes, als ik - in paniek- besef dat ik maar zoveel uur heb in een avond/nacht voor ik me weer moet melden aan de poort. Nou is die poort een hele afwisselende. Een hele leuke. Maar toch. Het is een poort.