Nieuwe wereld

Vandaag zette iemand mij een virtuele bril op. Je kent ze wel, de beelden van mensen die met zo'n duikbril op hun kop om zich heen kijken en tasten. Dat ziet er niet uit, maar als je aan de binnenkant zit weet je niet wat je overkomt.
Ik vloog door het heelal, zat in een tent bij een Mongools gezin, danste op het podium naast circusartiesten. Waar ik ook keek, achter, boven me, onder... schitterend. Maar wat nog meer indruk maakte waren de kleuren. Alles was perfect uitgelicht. En ik heb mijn omgeving nog nooit zo scherp waargenomen.
Het duurde maar vier minuten, maar ik was verkocht. Tegelijkertijd zag ik een wereld voor me waarin niemand meer contact heeft met elkaar. Allemaal zo'n bril op. En maar filmpjes kijken. 

Omslag

Mijn nieuwe redacteur stuurde een fijn bericht van de vormgevers door, zij buigen zich momenteel over de voorkant van Tweedehands bloemen.

'Wat een intrigerende verhalen! Helemaal in ons straatje, L had het perfect omschreven: een hele roman in een paar A-4tjes. Mooi ook hoe de auteur soms de ruimte schept voor jouw eigen ‘foute’ gedachten. Ook het blootleggen van taboes spreekt ons aan.' 

Dat wordt een pakkend ontwerp.  

Nep

Deze koningsdag bracht ik teruggetrokken door. Dat beviel erg goed. Vooral omdat ik even uit mijn heerlijke tuinisolement brak voor een kort rondje. En in dat rondje een prachtige kanten lampenkap scoorde, een vaas waarin zo'n dik ruitpatroon is gegraveerd, en het topstuk dat de collectie compleet maakte: een Neptunus lamp. Bronzen voet. Kapje met kwastjes. En ja. Het ziet eruit zoals het klinkt. Maar ik vind het fantastisch. Mijn Neptunus geeft een licht! De maan is er niks bij. 

Even afwachten

De internist heeft me ooit verteld dat ik door de chemo regelrecht de overgang in geschoten zou worden. Bij slechts een summier aantal vrouwen kwam de cyclus weer op gang, ik moest er niet op rekenen. En nu, anderhalf jaar na de laatste chemo is het weer terug. Ik geef mijn lichaam complimenten. Niet alleen mijn appelboom is herrezen uit de as. Ligthart ook.

Kan natuurlijk ook zijn dat ik een of ander gezwel in mijn buik heb. 

Zondag

Aanspreken

Ik liep de trappen van de AH op en zag dat een kerel zijn neus leegde. Beide gaten. Ik vraag me altijd af of zo iemand het zelf dan echt niet in de gaten heeft dat dit onwaarschijnlijk smerig en asociaal is.
Het toeval wilde dat hij met 1 flesje fruitsap precies gelijk klaar was als ik en voor mij wilde. Normaal laat ik iemand altijd voor, maar ik zei nee. Hij vroeg het aan degene achter me. Die liet hem voor, toen zong hij tegen mij: 'Nanananana...'
Ik begon in het Nederlands, maar hij was Engels.
'It's rather disgusting to empty your nose on the street.'
Daar had hij geen antwoord op. Maar het stomme was dat ik enorm zenuwachtig werd. Dit kon heel goed zo'n type zijn dat koeltjes een mes uit zijn zak zou halen. Ik propte mijn boodschappen in mijn tas en dacht even aan de bejaarde vrouw die ze deze week een gebroken been schopten. Het was voor het eerst dat ik bang was nadat ik iets tegen iemand op straat had gezegd. Toch rot en laf (lafferig wil ik zeggen omdat ik het niet echt 100% laf vind) dat ik mezelf voornam voortaan niet meer zulke dingen te zeggen. 

Wederopstanding

Anderhalf jaar geleden aten de konijnen de bast van mijn appelboom op. De boom is minimaal 25 jaar oud en schitterend. Maar ging dood. Elke keer als ik langs zijn dode takken liep moest ik denken aan hoe mooi hij was geweest. Ik liet hem staan en plantte bij de stam een roos, clematis en passiebloem met de bedoeling dat die de dode takken wat zouden opgroenen en kleuren.
Vorige zomer sloegen ze nog niet zo goed aan. En dit jaar blijkt de boom alleen even een jaartje sabbatical te hebben gevierd en nu staat hij weer vol in de knop.
Wie niet in wonderen gelooft is geen realist.