t/m 15 oktober

Motoriek

S over discotheken:
'Ik hield er helemaal niet van. Dat lawaai. Stond je te praten en dan liepen ze opeens weg om heel raar te gaan bewegen.'

Liefde en maag

Vrijdag neem ik het vliegtuig naar mijn zus in New York. Nou kan mijn hele jeugd samengevat worden in het volgende.

Mijn moeder gaf me een doos stroopwafels voor haar mee.
De koffer met alleen de stroopwafels erin weegt exact 10.4 kilo. 

Ook prima

Ik had me opgegeven voor een cursus portrettekenen omdat ik een elf op de muur van de datsja wil schilderen. Het lichaam gaat nog wel, maar zo'n elfenhoofd is toch echt een ander verhaal. 
De cursus wordt bij de kunstenares thuis gegeven. Er zaten mensen die al veel langer les hadden en me naar mijn achtergrond vroegen.
Ik begreep de vraag niet.
Bleken ze te willen weten hoeveel kunstacademies ik achter de rug had.
Ik bekende dat ik elfen wilde schilderen. Dat vonden ze niet gek.
Toen trok een vrouw haar kleren uit.
Ik had even gemist dat er naar naakt gewerkt ging worden. Misschien had ik niet goed gekeken naar de cursustekst. Maar mijn buurvrouw kwam ook voor het portret.
De juf meende dat het zou goed zijn als ik met het lijf begon. Langzaam aan naar boven werken.

Zondag

De grote kap

Mijn buurvrouw wilde me wel helpen met mijn kapdrift. Er was een uit de hand gegroeide boom die ik onmogelijk in mijn eentje weg kon werken. Mijn buurvrouw heeft last van hetzelfde als ik. Als ze eenmaal begint is ze niet meer te stoppen. En we houden allebei erg van licht. Dus brachten we een fijne middag door met zaag, touw en spierballen.

Voor:  

Tijdens:

Nog twee bomen over.

Razende rat

Ik legde nog een boterham met pindakaas neer. En ja hoor. 's Avonds laat zat de rat in de kooi, maar ik durfde het beest niet in het donker buiten mijn tuin los te laten.
Dat werd geen rustige nacht. Soms rende hij rondjes. Af en toe piepte hij (ik dacht een noodoproep aan zijn partner, die hopelijk jammerlijk zou verzaken).
Ik voelde me schuldig. Troostte mezelf met de gedachte dat hij in ieder geval lekker gegeten had, en vroeg me af of ratten uitslapen.

De volgende ochtend ging ik met lood in de schoenen actie ondernemen.
De rat werd totaal krankzinnig als ik de kooi optilde. Hij rende rondjes als een circusartiest, en gilde de longen uit zijn lijf. Ik probeerde het een aantal keer, maar moest het proces steeds afbreken vanwege angst.
Belde E. Die adviseerde handschoenen. Goed idee. Ondanks alle stemmen in mijn hoofd wist ik mezelf niet te overstijgen. Dat gekrijs en woeste rondrennen. 

Dus ging ik op zoek naar een stoere man op het terrein. Die vond ik niet. Maar wel een stoere vrouw. We gooiden een lap over de kooi wat maakte dat het beest niet meer gilde toen hij werd opgetild. Dat scheelde bij mij een hoop stress. Zij durfde de kooi wel op te tillen, maar niet het deurtje te openen. Dus deed ik net of ik dat wel durfde. Beetje gelijke verdeling van de dapperheid leek me rechtvaardig.

Ik had wel gedachten over de rat die me naar de keel zou vliegen omdat ik hem een nacht had opgesloten. Maar sprak mezelf vermanend toe. Schrijversvisioenen. Ik kon er verder niet meer over nadenken want toen de kooi op de grond werd gezet, schoot het deurtje per ongeluk open. Ik heb een beest nog nooit zo snel zien wegschieten.

Ik was blij en opgelucht. Tot ik iemand sprak die me vertelde dat ratten altijd op dezelfde plek terugkeren. En nooit alleen zijn.
Voor hem hoop ik het niet, maar voor mij wel: zo'n groot trauma dat hij voorlopig niet op de plek van het onheil terugkeert.