Kubus

Alles heeft een opmaat. En zo heeft mijn kubus een begin dat op Facebook begon. Ik zag deze kerk en werd verliefd. Ik zette hem op mijn verlanglijstje.

Vanavond las ik een artikel over een Urban Campingsite. Overnachten in een kunstwerk. Ik zat meteen rechtop. Had nog geen idee van de raakvlakken, want zag eerst alle mogelijke en onmogelijke objecten waarin je kunt overnachten.
Maar toen ik het filmpje over Uit hout gesneden zag, was ik verkocht. Hij won het van De Zolderkamer en de Superfire Camp.
Met stip.

Ik heb meteen geboekt, ook al weet ik nog niet met wie ik daar mijn intrek neem.
Misschien is dit een van die dingen die je in je eentje moet beleven.
Alleen op dat strand, in een houten kubus, kijkend naar de geometrische patronen aan het plafond. En dan na een uurtje staren vrienden maken met de overnachters van Universe 7. Waarna blijkt dat het met die eenzame ziel van de Kite Cabin veel beter drinken is.
Ben benieuwd. 

Zondag

Gestoord

Of mijn internet doet het niet, of mijn mail. Mijn Sonos doet het al veel langer niet meer.
Ik ben zo doorgeschoten in het zingeven aan, dat ik denk dat het nu dus blijkbaar even moet. Geen contact met de buitenwereld.

En terwijl ik dit schrijf, hoor ik de zoef van mijn mail, die eindeloos in mijn outbox bleef hangen...
Ik geloof dat de contactgestoordheid is opgeheven.
Ook daar kan ik wel weer een verklaring tegenaan gooien: accepteren dan kan het oplossen.
Soms is het heel vermoeiend om mij te zijn.

Uit- en inzicht

T was blijven slapen en na de koffie waren we nog steeds niet uitgekletst. Omdat de huurders binnen enkele uren op de stoep zouden kunnen staan, wilde ik op een gegeven moment wel wat gaan doen. En deed dat ook.

Alleen niet naar de zin van T. Ze keek met een schuin hoofd naar hoe ik de ramen waste. Glassex, een trekker en een zeem.
'Je zeept het helemaal niet in.'
Ik begreep haar niet.
'Je moet die ramen eerst inzepen.'
Had ik nog nooit van gehoord. Hoewel, toen ze het zei kwam het me opeens wel bekend voor.
Zij zou op het terras gaan zitten lezen, maar ging op het randje van mijn boot balanceren om de taak goed uit te voeren.

Wat een uitzicht.
Wat een vriendin. 

Opmaatje

En wat nog mooier is dan een begripvolle fotograaf, is een uitgeverij die dezelfde foto kiest als jij zelf. Het schiet al lekker op. De aanbiedingsbrochure voor de boekhandel is op dit moment in de maak. Begin oktober verschijnt Tweedehands bloemen - de onthulling van de omslag volgt - en valt nu al legendarisch te noemen. 

Waarom? Blijf lezen. Ook, of zelfs dat volgt. 

Foto auteur: www.ruudpos.nl

Sierlijk

We hebben het over al dan niet doodgaan. In dit geval van mijzelf.
Mijn nichtje: 'Als jij dood gaat, mag ik dan jouw sieraden hebben?'
Mijn broer corrigeert haar.
M: 'Ja, maar Pien heeft zulke mooie sieraden!'
Ik vind het zo grappig dat ze van mij niet alleen mijn glitters mag hebben, maar ook mijn boot en de datsja. 

Lucky shoot

W kwam op de tuin logeren. De volgende ochtend zou de fotograaf om 10.00 uur komen. W dacht dat we konden uitslapen, maar ik haalde hem uit zijn onwetende mannendroom. Ik moet ruim de tijd hebben. Rustig koffie drinken, wakker worden, af en toe een extra ronde mascara, ontbijten, toch maar even die andere outfit aan, wat meer make up, enz.

W begreep dit en vatte samen: dus vanaf 8.30 moet jij aan de slag. Ik vond dat een prettige schatting. Vervolgens sliepen we door de wekker heen, werden we om 8.45 wakker en schoot ik in de godver-modes. Kwam bij dat mijn ogen totaal dichtgeslagen waren omdat ik zo lekker diep had geslapen. Ik voelde dat en durfde niet in de spiegel te kijken. W bekeek het geheel. 

W: 'Je Aziatische bloed komt nu wel lekker naar voren.'

Geen geruststellende gedachte. 

Ik keek in de spiegel. En naar de klok. 

Toen kwam het volgende probleem. Mijn haren moeten nat anders kom ik er niet doorheen en droog krijg ik het niet onder controle. Maar door de krullen droogt het extreem langzaam (ik ben een föhnloze vrouw). Met natte haren op de foto vond ik ook geen goed idee. De fotograaf reageerde niet op mijn semi-nonchalante: kunnen we er 11 uur van maken. Dus verdween ik vloekend onder de douche. 

Toen hij aankwam stond ik stijf van de stress in de spiegel te loeren, make-upspullen over de hele tafel, mijn hele kledingkast in bergen op mijn bed. 

Laat het nou de ideale fotograaf zijn. 

Voordat we aan de slag gingen waren we anderhalf uur en verschrikkelijk leuke gesprekken verder, waren mijn haren droog, mijn ogen open, en was ik verliefd op hem (= functionele verliefdheid) en maakte hij, omdat ik - als was in zijn handen - zo wist te kijken dat hij binnen drie foto's het winnende shot had en we daarna alleen nog maar voor ons plezier verder gingen met de sessie.