De volgende ronde

Gedurende de afgelopen vier maanden zat ik in een vage, glazige bubbel. Die bubbel, een bijwerking van de chemo, maakte dat ik met een gekke afstand naar de wereld keek. Alsof ik er maar niet bij kon komen. Ergens in de verte gebeurde het. 

Doordat mijn evenwichtsorgaan ook aangetast was, voelde lopen door de stad als een wandeling op een andere planeet. Vooral omdat voorbijgangers geen idee hadden van wat er gaande was. Totaal onwerkelijk. Ik dacht ook vaak: wie van die mensen heeft ook een geheim, wie loopt er hier te wankelen en hoopt dat niemand hem per ongeluk aanstoot.

Dit weekend was de bubbel opgelost. Ik liep door de negen straatjes te stuiteren van geluk. Ik kon iedereen weer van dichtbij bekijken, meedoen. En heel voorzichtig denken: het is voorbij.
Ik mag door.

Zondag

Aanvaard

In de steeg stond een man. Toen ik langs liep zei hij: 'Sorry. Excuses.'
Niks misdaan en toch spijt hebben. Goede basishouding. 

Sinterklaas

Vandaag stond ik in de boekwinkel om te helpen met de Sinterklaasdrukte die er niet was vanwege de storm, toen Sinterklaas zelf binnenkwam. Hij had twee pieten bij zich en ging midden in de winkel een gedicht voor de boekhandelaar voordragen.

Sinterklaas was zenuwachtig. Het papier trilde in zijn handschoenenhanden.
Dat vind ik geruststellend. Dat zelfs Sinterklaas niet alles onder controle heeft.

Doet het ook goed op een verjaardag

Het is een goed idee om nu toch eindelijk eens een keer Russisch water te gaan lezen. Help ik u in een keer van een nog onvoltooid goed voornemen van vorig jaar af.
Hoe aardig is dat?

Anders

Ik hou er niet van als ik in een schema pas.
Erg vermoeiend, ik weet het. De toerist die geen toerist wil zijn.

Er werd nu zelfs een tekeningetje uit de kast getrokken. Maar toen ze zei dat mijn paraplu kapot was en dat daarom een heel ander verhaal werd, haalde ik toch weer opgelucht mijn standaard adem.

Zondag