Wat nodig is

En dan verheug ik me het meest op het vinnig oorstappen.

Stof

Met I heb ik het over de aankomende operatie. Donderdag ga ik me voorstellen aan de nieuwe chirurg en dan vrijdag vrij entree op de OK (OLVG-abonnement voor trouwe patiënten).

I sluit het gesprek af met:
'Nou, in ieder geval genoeg stof om over te schrijven, lijkt me.'
Ik: 'Ja, alleen jammer dat ik niet autobiografisch schrijf.'

I denkt dat het mijn grote doorbraak zou zijn als ik het wel zou doen. 
'Zouden dit geen signalen zijn, wat denk jij?'
Ik denk nog even niets, maar I is toch wel overtuigd van haar gelijk.
'Er zijn mensen die minder meemaken dan jij, en die doen het wel.'

Nou goed. Ik zal eens kijken. Eerst maar even al die stof meemaken.

Zondag

Ja?

Omdat er hard gewerkt wordt in de datsja, ben ik zo'n beetje de hele dag heen en weer aan het lopen over het terrein. Elke keer kom ik een man van in de zeventig tegen.

Na de vierde keer maakt hij de gebruikelijke opmerking over trakteren, en binnen een uur kom ik hem weer tegen. Ik kan zijn geestelijke staat niet goed inschatten, maar hij vraagt me voor de zekerheid: 'We hebben toch geen verkering met elkaar. Of wel?'

Ik voelde er eigenlijk niet veel voor om hem gerust te stellen. Dus nu verkeert hij in de veronderstelling dat hij een vriendinnetje heeft.

Het is een kunst. Op zo'n manier oud worden dat het weer leuk wordt.
Al moet ik zeggen dat hij niet bovenmatig enthousiast was.

Je kunnen voorstellen

Ik was de hele dag heen en weer aan het rijden. En omdat ik elke activiteit combineer met een andere, zoals iedereen tegenwoordig, was ik behalve aan het rijden ook aan het bellen.

De personenauto voor me kreeg opeens een prachtig rode tekst in de donkere achteruit. Politie. Of ik wilde volgen. De agent begon met zich voor te stellen. Dat is nieuw. En het werkt goed. Ik vind het leuk. Dat je precies weet wie je op de bon slingert.
Hij vatte het even samen voor me. Ze waren mij tegemoet gereden, hadden een telefoon aan mijn oor gezien en waren omgekeerd. Een kort moment wilde ik keihard ontkennen. Maar hield me goed. Ik knikte.

De agent, namen kan ik niet noemen, schreef het proces-verbaal.
Hij voelde blijkbaar voor wederkerigheid en wilde mijn drie voornamen weten, die hij in een keurig schoolschrift opschreef. Ik kreeg ook nog de kans om niet te antwoorden op de waaromvraag die hij stelde. Wat hij met mijn wel gegeven antwoord deed was mij niet duidelijk. Het veranderde namelijk niets aan wat hij allemaal genoteerd had, terwijl ik eigenlijk vond dat hij de bon meteen had moeten verscheuren.

Nee. De agent van tegenwoordig leeft gewoon met je mee. Dat is alles.
Toch had ik na die handdruk net iets meer verwacht.

Bouwen

Kijk, mannen kunnen dat dus gewoon. Hartstikke waterpas ook nog es.

Record

Het is nog maar april en ik heb mijn zorgpremie er alweer uit. Nog sneller dan vorig jaar met mijn open hart. Misschien was dat duurder, dat kan ik nog niet inschatten, maar ik kan wel zeggen dat ik nu ook al echt lekker op dreef ben.