Zondag

 

Er staat geschreven

De koningin had zich zo verheugd op mijn komst in de tuin van het Rijksmuseum om onder het genot van een glaasje het tegelpad met mijn tekst te onthullen. Gooit de NRC roet in het eten. Ze reiken de prijs niet uit.

De koningin had zich zo verheugd om met mij het tegelpad af te lopen - zij in een fladderig jurkje, ik in een fladderig jurkje - tot de splitsing en dan eerst links af te slaan om te lezen wat de mensheid moet weten, weer terug te lopen, opnieuw te beginnen en dan rechtsaf te slaan. 

De koningin had zich zo verheugd op haar laatste openbare optreden.
Met mij. 

Het mocht niet zo zijn. 

Ze is er kapot van. Ze laat dat niet merken.

En van de RVD mag ik daar niets, maar dan ook niets over zeggen. 

Dus zeg ik niets.

B zelf echter, drukte me op het hart dat ik de winnende tekst toch zou publiceren. 

Alles voor B!

 

Ik zie het pentimento onder de vleugelnootboom en blaas. Blaas de lagen die er niet toe doen voorzichtig weg. Ik had het nodig, de vernis, maar ben gekomen tot daar waar het pad zich splitst

en citeer zacht de oude meesters om zelf een nieuwe te worden.

en kies voor de kunst van mijn vader, zijn vader, diens vader. Want alleen - zonder geschiedenis - loop ik dood.

Uitslag

Geluk is een contrastgevoel

Tikje te laat

Ik stond voor de zoveelste keer voor de MRI-tunnel en had er niet echt zin in. De arts had in mijn dossier gezet dat ik weliswaar claustrofobisch was, maar dat ze met een aardige benadering een heel eind met mij konden komen.
Dat vind ik mooi. Dat dat in mijn dossier vastgelegd ligt. Men kan een eind met mij komen.

Toen ik na een half uur weer uit dat schijnvrolijk geelgeverfde apparaat kwam - het werd warm, dat had ik nog nooit eerder gevoeld, dus had ik visioenen van verbrandde lichaamsdelen en smeltend kunststof waarmee ik een rommelige witgele patchwork zou gaan vormen - kwamen de twee verplegers binnen.
Ik las net dat u heel erge last heeft van claustrofobie. Dat heeft u dan heel erg goed gedaan.

Ergens heb ik het gevoel dat de uitdrukking Beter laat dan nooit hier nergens op slaat. 

Gebaar

Wegens immobiliteit logeer ik bij mijn ouders. Ik sta op straat en krijg de voordeur niet open. Er loopt een onbekende man langs die vraagt of ik hulp nodig heb. 
'Heb je geen kracht in je armen, of zo?'
'Ik ben geopereerd.'
'O, hou maar op, dan weet ik alles van je. We zitten in hetzelfde schuitje,' zegt hij, en hij strijkt met de buitenkant van zijn hand over mijn wang.
Het gebaar ontroert me.

Ik sta tegenover een wildvreemde man die alles van mij weet en mij liefdevol over mijn wang strijkt. Dat is onwerkelijk. Te mooi voor woorden.  

Namens jullie (de mensheid)

A2 maakt een lastige tijd door, maar hij blijft er zelf onderkoeld bij en vertelt dat hij het zoekt in de spiritualiteit. Hij heeft nu wel ontdekt dat er vanuit de verschillende hoeken gezegd wordt dat je een goed mens moet zijn.

'Niemand heeft me dat ooit verteld. Laat staan hoe je dat wordt.'

Ik had wat tijd en gedachten over. Dus heb ik hem haarfijn uitgelegd hoe dat allemaal in zijn werk gaat. Hij begreep t meteen.

Geen dank.

Niet meer doen

T heeft op het seminarie gezeten. Dat maakt dat M hem even aan de tand voelt.
'Ben jij eigenlijk misbruikt in je jeugd door de paters, want het mag niet meer van de paus heb ik gelezen in de krant.'

Ik denk dat M zo direct ook nog even met wat paters belt om te checken of het bericht wel goed is doorgekomen.