Forenzen

Woensdag, 08.15 uur. Bericht door de intercom:

'Door een vergissing van de machinist zijn wij het station Diemen voorbijgereden. Excuses voor het ongemak.'

Daar wordt bijna de hele trein vrolijk van. Bijna...

Jee

Hoe langer ik naar J kijk hoe meer zij een stripfiguurtje wordt.

Dat was een hele betekenis die ik in concept had opgeslagen. Maar nu blijkt dat haar vriend, die al zo'n 20 jaar kijk op de zaak heeft, er hetzelfde over denkt, durf ik, lafbek, het ook wel aan.

J heeft een expressief hoofd. Daar hangen lange haren aan.
Daar komen goede, maar vaak ook verwarrende teksten uit. Die zijn zeker heel goed te volgen voor iemand met dezelfde gedachtenstructuur. Dat heeft jammer genoeg niet iedereen. 
Het lachen wat ze doet is zeer aanstekelijk. En als ze verontwaardigd is, zie je de grond onder haar bewegen.

Maar de motoriek... de motoriek... die moet je zien.
Filmpje volgt.

Zwakke mondmotoriek

 

De forens, hierna te noemen slachtoffer, zit rustig te werken tot er een vrouw met hond naast haar plaatsneemt.
Het slachtoffer kijkt plotseling recht in de natte ogen van een hond met een roze T-shirt aan en een tong uit zijn bek.

Ze blijven elkaar een paar seconden lang aankijken. Het triggert een jeugdherinnering. Eindeloze sessies bij de logopediste omdat haar tong steeds uit haar mond zakte. 

De vrouw en de hond staren naar elkaar, zonder dat er tussen hen iets ontstaat. Wat jammer is. De hond zou op mondmotorisch gebied nog veel kunnen leren.  

Hoge tonen

In de sprinter van Weesp naar Amsterdam-Centraal werd klassieke muziek gedraaid. Op hele zachte toon. Na de eerste twijfel heb ik kunnen constateren dat het wel degelijk een feit was. Aan de gezichten van mijn medereizigers te zien, waren zij zich van niets bewust.

Google:
Uit onderzoek is gebleken dat treingebruikers hun wachttijd drie keer langer ervaren dan deze in werkelijkheid is. Rustige achtergrond muziek zou het negatieve effect hiervan deels teniet moeten doen. Door ’s avonds klassieke muziek te draaien, wordt tevens de veiligheid vergroot.

De NS is dus opnieuw bezig ons als onwetend proefpersoon te gebruiken. Allemaal niet zo'n probleem. Maar nu weet ik dat op pleinen in Amsterdam speciaal hoge tonen gebruikt worden om de hanggroepjongeren te verjagen. Tonen die een wat oudere volwassene niet kan horen.

Op weg naar huis heb ik plotseling enorme zin om zo maar ergens te gaan zitten.

Aansteken

Ik beken: kwesties zijn aanstekelijk.
Vandaag heb ik J's reactie op mijn blog in de kiem gesmoord omdat ik niet wilde dat het hele kantoorblok zich opeens op mijn site zou begeven en ik het een en ander uit zou moeten leggen.

Terwijl ze, zij, de professionelen, me nog zo hebben ingeprent dat schrijvers schijt moeten hebben aan Alles. Iedereen. Altijd. Overal. Alles voor het geschrift.
't is me niet gelukt. En nu heb ik last. Ook van het feit dat ik niet weet of dit een kleine dan wel grote kwestie is.

Telefoontje

Wij hebben een prettige baan. We hebben contact met de samenleving. Daar genieten wij van. Maar heel af en toe staan zelfs wij verbaasd van de mensheid. Als wij bijvoorbeeld iemand bellen en diegene in de hoorn schreeuwt:
     'Wie je ook bent, wil je me over een kwartier terugbellen?!' en ophangt.
     Dan weten we opeens niet meer zo goed waarom we dit werk ook al weer deden.

Rectificatie

J is heel anders dan de J die ik hier opvoer.
Al maakt J wel alle dingen mee die ik over haar schrijf.
Zij wordt niet herkend.
En degene die J niet herkent is een belangwekkende partij met jarenlange voorkennis. Belangwekkende partijen hebben in de regel gelijk.
Dus: de echte J is niet deze J.
J is heel anders. Al kocht ze vandaag wel per ongeluk 5x een retourtje met dezelfde datum. Dat was ongetwijfeld A-typisch J-gedrag.