Punt van orde

Ik had het koningschap van Beatrix helemaal af gevonden als ze één enkele Maximatraan had gelaten tijdens de speech van haar zoon.

Spuiten

De vriendin van T belt de dealer. Regeren is vooruit bestellen, en de ervaring leert dat het op Koninginnedag zelf niet meer te doen is. T&S zijn benieuwd wat ik van de dealer vind. Hij heeft namelijk een Spartamet. Dat vindt T erg goed. Een dealer op een Spartamet. 

De man kwam binnen, zag er uit als iemand die een antiquariaat runt, en bloedde, iets waar S hem op moest wijzen. De tafel druppelde onder.
Hij was door een dobermann gebeten.

Vanaf de bank meende ik dat hij een tetanusinjectie moest gaan halen. Hij vond dat onzin, het was een wondje van niets, maar kwam toch voor de zekerheid even zijn bloedende vinger aan mij laten zien. Ik vond dat niet prettig, vooral niet omdat hij zijn hand boven de bank - mijn tijdelijke bed met wit laken - hield. Toch bleef ik ferm herhalen dat die injectie nodig was.
De dealer had er echt geen tijd voor. En hij zag het trouwens ook niet zo zitten, zo'n spuit.
Ik, heel serieus: 'Je moet er even door heen.' Maar daar moest ik zo onbedaarlijk om lachen, omdat hij niet wist dat ik afgelopen donderdag het hele ziekenhuis op zijn kop had gezet om een naald.

De dealer keek me aan en ik kon zien dat hij zich van alles afvroeg. Hij zweeg.
Toen draaide hij zich om en verdween. Op zijn Spartamet.

Zondag

Kiezen en delen

Gisteren reden ze me met bed en al met een noodgang door de gangen naar de OK (botsten maar 1x keihard tegen een kast aan, maar ik lag eigenlijk wel lekker met een pilletje in mijn mik en stootkussens in mijn rug). Met bril nog op omdat ik wilde checken of degenen waar ik mijn vertrouwen op had gevestigd er ook daadwerkelijk zouden zijn. Klein gevalletje hevige controledrang.

Er werd een time-out procedure gevolgd en de anesthesist nam de checklist met me door. Ongeveer hetzelfde als een Boeing 747 starten.
Hij wilde weten wie ik was (alsof dat niet op dat bandje stond, nota bene met barcode en al), maar door het pilletje gaf ik overal vrolijk antwoord op. Al was het wel zo dat ik na een procedureel ongewenst antwoord tot de orde werd geroepen, en ze me daarna meteen een zuurstofkap opzetten.

Het ging te snel, ik had er niet op gerekend en het pilletje stopte acuut met de werking. De assistent zag het en raadde me aan om uit de grote hoeveelheid mannen die er stond eentje uit te kiezen en zijn hand te pakken.
Ik vond het een goed idee. Het komt niet elke dag voor dat je de keuze uit diverse mannen hebt die je onverdeeld zullen steunen.
Altijd doen wat de dokter zegt. 

Na even het effect van één lieve hand gevoeld te hebben, greep ik ongegeneerd naar nog een leuke hand. Ik dacht wel: arme kerels, klam en zweterig die handen van mij. Maar het deed er even niet toe. Ik was als de dood dat ik halverwege plotseling al die leuke mannen aan het werk zou zien.

Toen ik genoeg aandacht had gekregen liet ik pas los.
Dat duurde best lang.

Duidelijkheid

Je kunt zeggen wat je wilt, toch is het prettig als er even bevestigd wordt wie en wat je precies bent, en voor de zekerheid ook nog eens waar je je bevindt.

Helemaal prettig is het dat er voor de chirurg (net terug van vakantie, dus naar alle waarschijnlijkheid zijn lijf nog vol drank en zijn hoofd vol van Afrikaanse schones) een pijltje wordt geplaatst aan welke kant van mijn lichaam hij zijn - toch wel gemiste messenset - moet gebruiken (ik denk opeens dat een chirurg nooit met stokjes eet).
Dan maakt het natuurlijk helemaal niet meer uit dat ze bij ontslag een hartplakker in mijn nek lieten zitten. Alleen eeuwig zonde dat ik vergat daar een foto van te maken.

Bijna net zo zonde als het feit dat ik na de vorige operatie vergat mijn bovenbeen te fotograferen waar een 'infuusingang' was geplaatst met een knalrode sticker:
ALLEEN VOOR MORFINE!!!

Wat had ik me verheugd om die foto alsnog te kunnen nemen.
Vonden ze het deze keer niet zo nodig.
Ik zeg nu even niets. Geen goden verzoeken. 

Tot het weer kan

Werk in uitvoering

R kwam koken. En het mooie was dat ik deze keer niet hoefde mee te doen. Geen snij-opdrachten, geen glazen poleren, geen oven-instructies, helemaal niets.
Ziek zijn heeft natuurlijk ook zijn voordelen.

R was totaal ingetuned op mijn staat van ellende. Hoewel, nog niet helemaal voor de volle honderd procent. Hij zwaaide mij net te vaak met zijn mega grote koksmes (speciaal voor de gelegenheid meegenomen omdat mijn keukenuitrusting niet voldoet), en elke keer greep ik naar mijn dichtstbijzijnde borst. Toevallig ook de zwakste schakel in het geheel.

Maar ala. Alles heeft een andere kant. Al is het maar dat hij en zijn man voor mij kwamen zorgen en dat ik iedere keer kon roepen dat ik zielig ben want kankerpatiënt, dus niemand die mij nog tegenspreekt of rondcommandeert.

Ze zijn weg en het was fijn. De - voor het eerst in mijn leven gekochte zakdoekjes omdat wc-papier te hard werd - waren niet meer nodig. Alleen denk ik toch dat ik misschien nog net wat harder moet werken aan het bereiken van hetzelfde effect zonder ziektebeeld.