Wereldbaan

H zoekt een baan in het Noorden. Dat valt niet mee vanuit de Randstad.

Het aanbod dat deze week in zijn mailbox belandde:  
-          Chauffeur knik dumper
-          Aanvoerder contrabas
-          Schilder lantaarnpalen (in bezit van rijbewijs)
-          Houtrotter

Ondanks bezit van rijbewijs, zou ik persoonlijk toch voor Aanvoerder contrabas gaan. Maar H kennende heeft hij zijn zinnen gezet op Chauffeur knik dumper.
Daar gaan zijn kansen.

Bijblijven

Op een erg onverwachte manier kreeg ik iets te horen. Mijn zus had me al eens verteld dat hij daar erg goed in was.

Drukke redactie. Rinkelende telefoons, gesprekken door elkaar, tv's die op verschillende zenders aan staan. Door al deze dingen hoorde ik opeens zijn naam noemen. De zeven jaar geleden overleden man van mijn oudste zus. Toch zou hij aanwezig zijn in de uitzending van vanavond. Oud materiaal. Een heruitgave van zijn boek.

Alsof hij door deze en al die andere tijden doorbrak om me iets te vertellen. En dat was goed. 

Uitzending

Morgen hebben we Huub Oosterhuis in de uitzending. Daarom lag zijn boekje Liefde op ons bureau.

Afgezien van het feit dat ik graag van hem wilde weten wat geloven eigenlijk is, 'Het hebben van hoop,' antwoordde hij heel rustig, las ik het voorwoord.
'Liefde. Een woord om in te zwemmen.'
Prachtig.
En zo kwamen we bij zijn dochter, die zijn liedje Ken je mij vertolkt.
Dat doet ze best goed.

http://www.youtube.com/watch?v=26o8Juussvo

Zondag

En verder

Zag ik vliegtuigen heel laag overkomen
echt heel laag
twee meisjes een onderbroekenshow geven
vijf over elkaar
een auto tegen de bumper van een ander rijden
vier dode beesten op de weg liggen
te laat
mensen zoeken
en hier en daar iemand lopen om echt gevonden te worden

Een gewone zaterdag. Of misschien ook niet.

Publiek

Ik viel flauw in de sportschool. Niet omdat ik zo'n stressgevoelig type ben, maar omdat het goed is om af en toe en plein public neer te zijgen. Kwestie van gevoel van drama. Lekker veel aandacht, iedereen gaat zorgen en redderen.

Alleen moet ik iets aan mijn timing doen. Ik viel in de douche. Daar zat ik dan met mijn hoofd tussen mijn knieën tegen een koude wand. Niemand te zien. En om nou naakt wankelend te gaan vertellen dat er iets niet goed met me was, vond ik net een tikje te veel dramatiek.

Ontploffing

Mijn boot ziet er ongeveer uit zoals de huidige binnenkant van mijn hoofd. De laatste week was een aanslag. Op normaal doen, normaal functioneren, normaal overkomen. Maar, ik heb het gered.

Er breekt een andere fase aan. Maar voordat ik die kan betreden moet ik die godvergeten rotzooi opruimen. Dat vind ik dan weer jammer. Dat die niet gelijk met de mist die aan het optrekken is, kan verdwijnen.